Mutlu BEZMEK

Bütün bir yılın yorgunluğunu atmak için insanların kendilerine ayıracakları bir zaman dilimi olmalı. Gerek yoğun iş temposu gerekse monoton geçen bir yılın boğucu rutinliği insanı tatil yapmaya mecbur bırakıyor. Şöyle bir kafa dinlemek, zihnimizi arındırmak için mutlaka kargaşadan uzak kalarak farklı bir diyara yolculuk etmek zindelik açısından şart… Bu yüzden olmalı ki; “seyahatte sıhhat var” denilmiş. Bunu gerçekleştirmek için de; kimi memleketine, kimi denize,  kimi elinde bir çadırla dağlara... Rutinden uzaklaşma ve  biraz farklılık… 

Benim çocukluğumdaki tatil ise, okullar kapanır kapanmaz annem ve kardeşlerimle gittiğimiz köyümüzdü. Yaz tatilini mahalle aralarında çeşitli oyunlar oynayarak geçiren arkadaşlarım da vardı tabi. Tatilden dönüşte, yaşadığımız anıları anlatmak ya da okulun ilk haftasında “tatilde neler yaptınız?” konulu kompozisyon yazmak için bulunmaz bir fırsat olurdu anılarımız. 

Çocuk gözüyle mutluluk ve keyif verici, macera dolu anıların saklandığı, sevdiklerimizle buluştuğumuz yazlardı köyde tatil yapmak. Köye iner inmez arkadaşlarıma koşar, yanımıza  teyzemlerin köpeği Arap’ı da alır, köyümüzün önündeki pirinç tarlalarının arasından kıvrılarak Devrez’e  uzanan patika yolda soluklanırdık. İlk önce arkın üzerindeki küçük köprüde durur, akan suyu izler, taş atar, kunduz görmeye çalışırdık. Sonra da elimize kocaman çubuklar alarak kenarlardaki çalılıklar arasında kertenkele, yılan vs. görebilmek umuduyla hem korku, hem heyecan içinde meraklı bakışlarla yürürdük. Çünkü göreceğimiz her canlı, arkadaşlara anlatılacak bir hatıra ve heyecanımız körükleyen maceralardandı. Yolun sonuna gelindiğinde ise “üçkoz” arkı denilen doludizgin suyun üzerinden geçmek için ayak sığacak bir genişlikteki ağaç köprüden yürüyerek gözünüz kararmadan ve suya düşmeden geçebilmek gerekiyordu. Hızlı adımlarla ve dengeli bir şekilde atılan adımlar sizi karşı tarafta ulaştırıp, ayağınız toprağa değdiğinde ise bu maratonu başarıyla bitirdiğiniz anlamına geliyordu.  İşte kumlar ve Devrez Çayı karşınızdadır artık… Kuş ve böcek sesleri ile güm güm kalp atışlarımızın sessizliği bozduğu heyecan dolu yürüyüşün sonunda tercih bizimdi artık; balık tutabilir, yüzüp serinleyebilir ya da  büyükçe bir taşa oturup suyun akışını izleyebilirdik… Şimdi bile o günleri düşününce büyük keyif  doğrusu... 

Uzun zamandır gidemediğim, ancak bu yıl ki tatilimin ikinci haftasını geçirebildiğim köyümün gerçekten huzur dolu olduğunu gördüm. Ve bu tatilin köy bölümünün bana eski heyecanı verdiğini de gördüm ve mutlu oldum. Köyümün insanlarının güzelliğini, cana yakınlığını her birinin aman bize de uğra diye kucak açışlarını gördükçe büyük kentlerin duygudan nasipsizliğine hayıflanarak iç geçirdim. Memlekete kesin dönüş yapan emekli hemşehrilerimizin sayısındaki artış ise köydeki güzelliğe ışık tutan en büyük kanıt olsa gerek. Yaşayanların doğallığı, içtenliği, hasretle kucaklaşmaları, anılardan konuşmaları gerçekte insanın ne olması gerektiğini bir kez daha gösterdi bana. Öyle saf, öyle beklentisiz ve masum Anadolu insanları... Yani gerçek kimliğimiz, gerçek biz.  

Hatıralar böyle olunca, tatilimizin ilk haftasını geçirdiğim Antalya’daki Dionysos Hotelden denize uzanan, kenarı mis kokulu çiçekler ve sarmaşıklarla örtülü patika yol, beni direk çocukluk anılarıma götürdü. İster golf arabasıyla, isterseniz yürüyerek doğayla iç içe keyifli bir yolculuk sonunda ulaşıyorsunuz sahile. Yolun bitimindeki tahta köprüde durup soluklanıyor ve minik deredeki kaplumbağa ve balıklara yiyecek atarak seyre dalıyorsunuz. Sıra geliyor, deniz kenarındaki sabah yürüyüşlerine; mavi ve yeşilin buluşma noktasında doğayla bütünleşiyor, ruhunuzun derinliklerine inebiliyorsunuz. Gözleriniz denizin maviliğine takılı, dalga sesleri eşliğinde her şeyden uzak, insanın tamamen kendisiyle bütünleşmesi, düşünceler, hayaller, umutlar… Sonsuz huzur ve mutluluk… Bütün bunlar ancak çocukluk hatıralarıyla desteklendiğinde ve içinizdeki yaşama sevincinin gücüyle anlamlı. Birde sevdikleriniz yanınızda olursa ve değerli olduğunuz anlaşılırsa bir kıymet arzediyor… 

Benim için havuz, deniz, yüzmek, animasyonlar, disko vb. eğlenceler tatil demek değildir. Çünkü zihnimi dinlendirmiyor, ruhumu doyurmuyor, sunilikler heyecanımı körüklemiyor. Kısacası “seyahatte ki sıhhate” ulaştırmıyor. Ancak ve ancak, bu gürültü ve doğal olmayan yapı yorgunluğumu bir kat daha artırıyor.  Tabiî ki bunlardan zevk alanlarda olabilir oda bir meşrep ve tercih meselesi. Ona da bir sözümüz yok… 

Fakat; ruhunu yitirmiş beton duvarlar yerine açık havada yürümek, sıkıcı mekanlar yerine doğayla baş başa kalmak, içki yerine kaynak sularından içmek, disko yerine suyun şırıltısında musikiye kavuşmak, lobideki müzik sesi yerine denizin dalgasındaki ahenge kendinizi bırakmak, rüzgarın uğultusuyla birlikte saçlarınızın dalgalanmasında ve kuş seslerinin oluşturduğu doğal senfoniye eşlik ederek yürümek, hep yürümek daha dinlendirici geliyor. Diğerleri mi? Onlar zaten, büyük şehirde fazlasıyla varolan ve beni tatil yapmaya iten sebeplerin ta kendisi… malumun tekrarını yaşamanın adına tatil diyemiyorum ben. Bu yüzden ille doğallık ille kendim olarak her şeyden uzak yürümek, ister bir sahilde, ister Devrez de, ister köy yollarında,  ister deniz kenarı kumsalda… 

Seyahatlerinizin sıhhatinize katkı sağlayacak bir yolculuk olmasını, sevip istediğiniz, duygularınızın coşku içinde sevince büründüğü ve ruhunuzun özlemini duyduğu bir bütünlük içinde tatil hayalinizin gerçekleşmesi dileklerimle herkese mutlu tatiller...