Köyümüzde tarım ilk sırada gelen geçim kaynağıdır. Köy ekonomisini ayakta tutan yapı tarıma dayalıdır. Tarım Sula arazi dediğimiz ovalarda; Çeltik, Buğday ve Şeker Pançarı olarak görülmektedir. Kır arazi dediğimiz mahallerde ise Buğday ve Arpa şeklinde kendini göstermektedir.

Yer yer seracılık ve açık alanlarda yapılan sebzecilikte ekononik anlamda tarımsal girdilerdendir. Son dönemde biraz daha ağırlık kazanan sektör olarak ön plana çıkmıştır.

Tarım'ımızın bir çok sorunları vardır. Özellikle Pancar ekiciliğine getirilen "Kota" şeker pancarı ekimini bitirme aşamasına getirmiştir. Çeltik ekiminde ise Su kıtlığı ve yetiştirilen ürünün zahmetli olmasının karşılığında alınan ücretin yeter halde olmaması bu sektörüde can çekişme noktasına getirmiştir. Zira; girdi maliyetleri çok yüksetir. Pirinç fiyatları 5 yıldır aynı noktada saymaktadır. Dışarıdan getirilen ithal pirinç iç piyası öldürmektedir. Daha önceki yıllarda yürütülen tarım politikalarında hükümetler; Hasat zamanında ithal pirince sınırlama getirerek iç pisayadaki üretimin tüketici tarafından bitirilmesi beklenirdi. Böylelikle pirinç pisayasınada bir canlının gözlemlenirken, şimdilerde bu uygulamadan vazgeçildi. Köylünün pirinci elinde kalmaktadır. Buna bağlı sorunlar ekimi bitirmiştir.

Köylülerimiz daha çok hayvancılğı yönelmiş durumdadır. Bu sektördeki ithal et de pirinçle aynı kaderi paylaşmaya sebep olsada köylülerimizde bir şekilde ayakta kalmanın yollarını aramaktadırlar. Buğday ekiminden elde edilen bir buğday satışı söz konusu olmamakla birlikte ürettikleri buğdayları ve sapından oluşan samanı hayvanlarına yedirmek suretiyle hayvancılığa kayma göstermektedir.

Bir zamanların ünlü pirinci ata sözlerine konu olmuştur. Ve bu meşhur pirincin belli bir kısmı köyümüzde yetişmekteydi.

Umudumuz sektörün bir an önce canlanması ve göreve gelen hükümetlerin köylüyü destekleyecek politikalar yürütmesidir.