|
Davut ZAT info@asagidikmenkoyu.com
Bizim de bir zamanlar kumlarında yattığımız, sularında önce yüzme öğrenip, sonrada serinlediğimiz bir çayımız vardı, adı Devrez olan! Tarlalarında pirinç yetiştirmek için tutulan bentlerle, akıtılan sularıyla, çeltik bitkisinin yetişmesine de hayat kaynağı olan. Hayvanlarımızın etrafında otladığı, her türlü yeme, içme ve serinleme ihtiyacının giderildiği kendisinden yararlanılan… Okuldan çıkar çıkmaz hafta sonu ve yaz tatillerinde koşarak gittiğimiz, sabahtan öğleye kadar balık tutarak çocukluk hayallerimizi süslediğimiz, öğleyin ısınan suyunda kulaç atıp kumsalında bronzlaşarak hayatımıza anlam kattığımız. Sonrasında koşarak dut ağaçlarında açlığımızı bastırmak üzere daldan dala zıplayarak dut yediğimiz, bostanlardan aldığımız kavun ve salatalıklarla kayalarının üzerinde damak zevkimizi şenlendirdiğimiz... Vesselam bir güzel çaydı Devrez, bizim rüyalarımızı süsleyen… Zamanımızın tüm mesaisini, sert dalgalı sularında boğuşarak harcadığımız, kayalarına çıkıp, balık gibi kendimizi bıraktığımız bir Devrez’imiz vardı bizim de. İçine düşmemek için kıyısına uzanıp da kana kana suyundan içtiğimiz, hararetlenince başımızı derin sularına soktuğumuz, sıcaktan bunalarak kaçan hayvanlarımızı dahi derin sularına sürerek yüzdürdüğümüz ve serinlettiğimiz, bir billur çayımız vardı bizimde. Bir Devrez’imiz vardı bizimde bir zamanlar! Köylüsü, şehirlisi ve yoldan geçen ziyaretçilerinin bile izlediği, ten renkleri desen desen süslü balıkları ve kendisi de ismi gibi berrak suları olan… Balıkların yüzmesini izledikten ve sonrasında bir kaç tanesini yakalayarak, suyuyla hayat verdiği söğüt ve iğde ağaçlarının gölgesinde piknik yaptığımız... Serinliğinde çaylar demleyip, şırıl şırıl su sesinin derinliğinde de stres ve yorgunluk yükünü attığımız ve terapi olduğumuz… Evet, membaı suyunu aratmayan bir tat ve temizlikteki akarından güvenle içtiğimiz ve dalgalarına kendimizi bırakmaktan sakınmadığımız. Her futbol maçı ve güreş antrenmanları sonrasında bedenimizin hararetini sularında söndürdüğümüz bir güzel çaydı Devrez..! Kış ayları geldiğinde yeşilbaş ve tıkır ördek avladığımız. Başta çeltik olmak üzere, pancar, buğday, sebze ve meyvelerimizi doya doya sularıyla kandırdığımız bir Devrez çayımız vardı; Kirletilmeden önceki bir zamanda! Evet, bizimde bir Devrez’imiz vardı; kendisine kanalizasyon atıklarının çıkmadığı zamanlarda hülyalarımızı besleyen. Baharın ilk güneşiyle ışıyan havanın erittiği karlarla boz bulanık sellerin aktığı... Deli dalgaların ağaçları kökünden söktüğü, değirmenlere girerek tahıl, herkil ve ambarları alıp, sel üstünde balık gibi yüzdürdüğü. Üzerinden geçenlere öfkelenmişçesine tüm köylerdeki köprüleri yıkarak intikamını aldığı, özgürlüğünü kısıtlayan arkların bentlerini söküp, sağa sola vura vura götürdüğü, düzgün şekilde akışına engel olan ve istikametine set çeken tarla, ağaç, beton yığını, doguzdama her ne varsa kıra kıra bitirdiği bir Devrez’imiz... Öfkesi geçmeye başladığında ise kabaran sularının da inmeye başladığı ve yavaş yavaş normal bulanıklığa ve sonra da duru bir hale gelerek, sükûnetle akmaya başladığı sakin, saydam ve şeffaf bir billurlaşma ile normalleşen bir Devrez… Evet, bizimde bir Devrez’imiz var artık, şimdilerde yukarıda saydıklarımızın hiç birini yapamadığımız ve yaşayamadığımız ve tam tersi olumsuzlukların üst üste yaşandığı… Biz o güzel zamanlarına yetiştik Devrez’imizin. Ama bizden sonraki nesil bu hatıraların hiç biriyle avunamadı bir kirli kanalizasyon atığı nedeniyle. Müsebbiplerinin 20 yıldır umursamaz ve vurdumduymaz tavırları yüzünden…
|
| 
| 
