Narin TENEKECİ

info@asagidikmenkoyu.com 

Genç ve güzel bir kızdı Özlem. Herkes gibi onundan bu hayattan beklentileri vardı. Çok şey istediği gibi olmamıştı belki, ama adı gibi özlemini duyduğu hemşirelik okulunu büyük bir başarıyla kazanmıştı. Azimli bir öğrenciydi, okulda öğretmenleri ve arkadaşları tarafından çok seviliyordu. Diğer arkadaşlarından farklıydı, ailesinin değil devletin ona sağladığı imkânlarla okuyordu, o da devlete olan borcunu, hiç sınıfta kalmadan, hep iyi dereceler vererek ödüyordu. 

Eski bir arkadaşından duymuştu Zehra teyzenin hastalandığını, çok üzüldü duyar duymaz soluğu eski mahallesinde aldı. Yıllar olmuştu o mahalleye gitmeyeli. Okulunu bitirmesine aylar kalmıştı, bitirdikten sonra diplomasını alıp Zehra teyzesinin elini öpmeye gidecekti.

 Dokuz yaşındayken anne ve babası bir kaza sonucu vefat etmişti, yalnız kalmıştı Özlem. Komşuları Zehra teyze, yıllarca iyi bir dost ve komşuluk yapmıştı onlara. Özlemi alıp bakmak istedi, oda küçük Özlem gibi yalnızdı. Geliri fazla yoktu bu teyzenin, rahmetli kocasından kalan emekli maaşıyla geçiniyordu. Zamanında bütün komşuların yardımına koşan bu teyzeye şimdi bütün mahalle sahip çıkmıştı. Çok seviliyordu bu mahallede, zor günlerinde hep yanındaydılar. Özlemin kendisi ile birlikte kalması için elinden geleni yaptı ama fazla bir geliri olmadığı için devletin şefkatli kolları Özlemi aldı.  

Devletin himayesinde, Çocuk Bakımevindeydi artık. Bütün çalışanları gözleri gibi baktılar küçük özleme. Besleyip, büyütüp Vatana ve Millete hayırlı bir evlat gibi yetiştirdiler. Özlem de bu sevgiye karşı onları hiç üzmemişti, bakıcı annelerini ve arkadaşlarını çok seviyordu, açıkçası bu yuvada çok mutluydu. Zehra teyze sık sık Özlemi ziyarete gidiyordu. Kopamamıştı bu küçük çocuktan, elinden gelen tek şey onu yalnız bırakmamak ve sürekli aramaktı, bu ona yetiyordu. Özlem küçük olduğu için teyzesini görmeye gidemiyordu. Büyüdükten sonra da üzülmemek için, anne ve babasını kaybettiği eski mahallesine gidememişti.

Zehra teyzesini telefonla arıyordu, bu şekilde ona ulaşabiliyordu. Özlemin üzülmemesi için son zamanlarda artan rahatsızlığından hiç bahsetmiyordu. Bir tesadüf sonucu arkadaşından öğrenmişti, hemen yanına gitti teyzesinin, onun için çok zor olmuştu yıllarca gelmediği mahalleye bu şekilde gelmek. Sağlıkçı olduğu için hemen anlamıştı Zehra teyzenin rahatsızlığını, büyük değildi sorun, ufak bir operasyon gerekiyordu. Bütün ısrarlara rağmen zorla da olsa hastaneye götürebildi teyzeyi. Küçük bir ameliyattan sonra acılarından kurtulmuştu Zehra teyze.  

Ameliyat sonrası iyi bir bakıma ihtiyacı vardı. Ancak bir hasta bakıcı veya bir hemşirenin bakımı gerekiyordu. Bu tatlı teyze elinde olmayan sebeplerden dolayı bakamamıştı küçük kıza, şimdi ise roller değişmişti. Özlemin Zehra teyzeye bir vefa borcu vardı. Onu ödeme zamanı gelmişti.